Nabycie przez cudzoziemca nieruchomości

zamek

Zasadą jest, że nabycie przez cudzoziemca prawa własności każdej nieruchomości wymaga uzyskania zezwolenia ministra spraw wewnętrznych. Powyższy obowiązek wynika z ustawy z dnia 24 marca 1920 r. „o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców”. Art. 1 tej ustawy stanowi, że: „Nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie jest wydawane, w drodze decyzji administracyjnej, przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu również nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi.”

Nie ma znaczenia tytuł prawny, na podstawie którego cudzoziemiec chce nabyć nieruchomość ponieważ art. 1 ust. 4 powołanej ustawy mówi, iż: „Nabyciem nieruchomości w rozumieniu ustawy jest nabycie prawa własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego, na podstawie każdego zdarzenia prawnego”. Taką podstawą prawną nabycia może więc być umowa sprzedaży nieruchomości, umowa darowizny, umowa zamiany, itp.

Uzyskanie zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca nieruchomości w Polsce jest warunkiem prawnym niezbędnym do tego aby nabycie było ważne prawnie; nabycie przez cudzoziemca nieruchomości bez uzyskania wymaganego zezwolenia oznaczać będzie, że zawarta umowa nie będzie ważna prawnie.

Ustawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców wprowadza wyjątki od konieczności uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca. Wyjątki wskazujące, kiedy nie jest potrzebne uzyskanie zezwolenia są zawarte w art. 8 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Jednym z najczęściej stosowanych wyjątków jest przepis zawarty w art. 8 ust. 2 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, który wprowadza odwrócenie podstawowej zasady nakazującej uzyskanie zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca. Wyjątek ten stanowi, że nie wymaga uzyskania zezwolenia nabycie nieruchomości przez cudzoziemca będącego obywatelem lub przedsiębiorcą państwa – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) albo Konfederacji Szwajcarskiej. Wyjątek ten jest też stosowany przez cudzoziemców niepochodzących z krajów należących do EOG lub Konfederacji Szwajcarskiej, gdyż założona przez takich cudzoziemców spółka z o.o. z siedzibą na terenie EOG lub Konfederacji Szwajcarskiej jest traktowana jako podmiot uprawniony do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia ministra spraw wewnętrznych.